Begin februari maakten Rick en ik een kort uitstapje naar Duitsland. Samen een weekendje weg, alvast voor mijn verjaardag, iets later in februari.

Ik heb vele stedentrips gemaakt, maar nog nooit naar Duitsland. En dat terwijl Duitsland vol zit met mooie musea en andere veelbelovende bezienswaardigheden. Ik had een lijstje met musea en plekken die ik graag wilde bezoeken en hetzelfde goldt voor Rick. Samen maakte me een planning, huurde we een auto en begonnen we ons weekend naar Duitsland. Onze focus zou liggen op Essen, waar je het Folkwang Museum en de Zeche Zollverein kolenmijn vindt. Hierna zouden we doorrijden naar ons hotel in Düsseldorf.

Zo gezegd zo gedaan, we reden met onze huurauto vanuit Rotterdam naar Essen. Eerder was het plan om onderweg in Duisburg nog te stoppen voor een bezoek aan Museum Küppersmühle, maar twee musea op één dag was misschien een beetje te veel van het goede, dus reden we direct door naar Essen. Even tussendoor, wat een teleurstelling en grauwe bedoeling was dat zeg. We hadden van te voren al gezien dat hier niet werelds mooiste architectuur te vinden is, maar dit overtrof al onze verwachtingen. Gelukkig maakte het bezoek aan het Folkwang Museum alles snel goed.

Tentoonstelling Helen Frankenthaler

Bij het bezoeken van een museum vind ik het altijd fijn om zo min mogelijk voorwerk te doen. Ik laat me graag verrassen. Ik had natuurlijk wel gezien dat het een mooi museum was en wat voor werken er in de collectie hangen, maar ik had me nog weinig verdiept in de tijdelijkse tentoonstelling van dat moment. Op het moment van ons bezoek bleek er een tentoonstelling te zijn van Helen Frankenthaler, een Amerikaanse schilder en vertegenwoordigster van de kunststroming Abstract Expressionisme. 

De tentoonstelling ‘Painterly Constallations’ dompelt je onder in een wereld van kleurvlakken, doordacht geplaatst op enorme vellen papier. Haar gebruik van kleur en abstractie sprak me direct aan. De een houdt er van en de ander niet, maar ik ben een groot voorstander van abstracte en kleurrijke (!) kunst. De juiste combinatie van kleuren is iets wat mijn hart een sprongetje laat maken, een onbeschrijfelijk gevoel. Meerdere van de werken van Helen Frankenthaler wisten mij dit gevoel te geven. Schilderingen, groot van formaat, maar soms nog grootser wanneer je er vlak voor gaat staan en de individuele schilderstreken bestudeerd.

Een onverwachte, fijne verrassing, want deze tentoonstelling was na ons bezoek nog maar kort te zien. We hadden dus geluk gehad.

Helen Frankenthaler – Painterly Constellations
Te bezoeken t/m 5 maart 2023

Collectie Folkwang Museum

Naast de tentoonstelling van Helen Frankenthaler had het Folkwang Museum nog veel meer moois te bieden. Het gebouw an sich was al een parel en verbazingwekkend om te zien. Vergelijkbaar met Museum Voorlinden in Wassenaar, vond ik. Heel ruim opgezet, veel mooi daglicht en een binnentuin. Het museum bestaat uit een oud museumdeel uit 1963 en een nieuw museumdeel uit 2010, ontworpen door Britse architect David Chipperfield.

Ik genoot ontzettend van de grote collectie aan Moderne kunst, met onder andere werken van van Gogh, Cézanne, Gauguin, Rothko en Matisse (waar ik natuurlijke extra blij van werd). Hoe vaak je de werken van deze grote namen ook tegenkomt, het zal nooit gaan vervelen.

Het museum toont, naast de vaste collectie, steeds weer nieuwe wisselende tentoonstellingen, dus ik kom zeker graag nog eens terug.

Nog meer in Essen: Zeche Zollverein kolenmijn en industriecomplex

Het bezoeken van mooie musea tijdens deze Duitsland trip was iets wat op mijn lijstje stond en zo stond er bij Rick een andere bezienswaardigheid op het lijstje, namelijk de Zeche Zollverein kolenmijn, in het Ruhrgebied. Het industriële complex werd in 2021 uitgeroepen tot Unesco-werelderfgoed en is één van de meest indrukwekkende industriële monumenten ter wereld.

Voordat we er heen gingen wist ik er weinig tot niks vanaf, maar Rick, als architectuurliefhebber, kende dit complex al en wilde dit al langere tijd bezoeken. Dus vertrokken we na het Folkwang Museum richting Zollverein, dat ook in Essen lag. Het complex was enorm, er was zo ontzettend veel te zien. Je kon met een grote roltrap naar boven, waar je het Ruhr Museum, een informatiecentrum, cafetaria (met lekkere Duitse braadworsten) en helemaal boven op het dak een uitkijkpunt vond.

Met een prachtige ondergaande zon in onze rug (wat hadden we een geluk met het weer die dag!) liepen we het complex over en keken we onze ogen uit. Het verbaasde me echt hoe zo’n oud complex nog altijd zo mooi onderhouden is. Op het moment dat wij er waren was het rustig, maar gedurende het jaar worden hier vele culturele evenementen georganiseerd.

Als afsluiter van de dag liepen we naar het uitkijkpunt, vanaf waar je het hele Ruhrgebied kunt overzien. Voldaan stapten we weer in de auto en reden we richting ons hotel in Düsseldorf. Want dat kan ik je wel vertellen, hoe mooi het Folkwang Museum en het Zollverein complex ook waren, voor de stad Essen hoef je er niet heen. Rick en ik keken tijdens de autorit onze ogen uit, en niet op een positieve manier. Dus voor een citytrip zou ik je adviseren geen hotel in Essen te boeken.